พิพิธภัณฑ์ชาวกูย ตั้งอยู่ตำบลกู่ อำเภอปรางค์กู่ จังหวัดศรีสะเกษ สร้างขึ้นเพื่ออนุรักษ์วัตถุทางวัฒนธรรมและมรดกทางวัฒนธรรมของชุมชนชาวกูย โดยเก็บรวบรวมวัตถุสิ่งของในท้องถิ่น เครื่องมือเครื่องใช้ งานศิลปหัตถกรรม มานำเสนอและจัดแสดงนิทรรศการประวัติศาสตร์ชุมชนวัฒนธรรมชาติพันธุ์ชาวกูย พิพิธภัณฑ์แบ่งออกเป็น 2 ส่วน ส่วนที่ 1 อาคารจัดแสดงชั้นล่าง จัดแสดงเรื่องราว ปราสาทปรางค์กู่ หรือที่ภาษากูย เรียกว่า “เถียด เซาะ โก” เป็นศาสนสถานในศาสนาฮินดูประจำชุมชนในวัฒนธรรมขอมโบราณ หลักฐานทางโบราณคดีสันนิฐานว่าเป็นลัทธิไวษณพนิกาย ประกอบด้วยปรางค์ 3 หลัง เรียงกันตามแนวเหนือ-ใต้ ตั้งอยู่บนฐานศิลาแลงผังสี่เหลี่ยมผืนผ้าก่อสร้างด้วยศิลาแลง อิฐ และหินทราย มีคูน้ำล้อมรอบเป็นรูปตัวซี(C) ทางเข้าด้านทิศตะวันออกเป็นบารายรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าขนาดใหญ่ สมุดข่อย พบที่วัดบ้านกู่เป็นสมุดโบราณที่เขียนด้วยอักษรไทยโบราณสมัยปลายกรุงศรีอยุธยาถึงต้นกรุงรัตนโกสินทร์และอักษรขอมโบราณ อักษรไทยบันทึกเรื่องนิทานพื้นบ้าน อักษรขอมโบราณบันทึกบทสวดพระอภิธรรม บทสวดพระสหัสสนัย และการบรรยายเรื่องของการทำความดี หน้าปกยังพบภาพเขียนตำราโหราศาสตร์ ตำราพรหมชาติ การดูดวงแบบไทย ตำราต้นกล้วย การดูดวงแบบขอมโบราณ คัมภีร์ใบลานและผ้าห่อคัมภีร์ คัมภีร์ใบลานที่พบที่วัดบ้านกู่ จารเรื่องราวทางพระพุทธศาสนา นิทานชาดก นิทานพื้นบ้าน บทสวด ตำรายาสมุนไพร คาถา บทสวดต่าง ๆ และผ้าห่อคัมภีร์ใบลานที่พบเป็นผ้าปักโบราณ ด้านในประกบด้วยไม้ไผ่สานและพบเป็นผ้าไหมพื้นบ้าน ส่วนที่ 2 อาคารจัดแสดงชั้นบน จัดแสดงนิทรรศการ ชาติพันธุ์กูย “กูย” เป็นชื่อกลุ่มชาติพันธุ์ ที่อาศัยอยู่บริเวณตอนเหนือของกัมพูชา ตอนใต้ของลาว และทางภาคอีสานของไทย โดยเฉพาะจังหวัดสุรินทร์และศรีสะเกษ เป็นพื้นที่มีชาวกูยอาศัยอยู่หนาแน่นที่สุด คำว่ากูย คือ กูย กวย หรือโกย เรียกแตกต่างออกไปตามแต่ละถิ่น มีความหมายว่า “คน” ศาลปะกำและเชือกปะกำ เป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่ชาวกูยให้ความเคารพและเซ่นไหว้ก่อนออกคล้องช้างหรือทำกิจกรรมอื่นๆ เกี่ยวกับช้าง ศาลปะกำ เปรียบเสมือนเทวาลัยอันเป็นที่สิงสถิตวิญญาณบรรพบุรุษและผีปะกำตามความเชื่อของชาวกูย ประเพณีวัฒนธรรมของชาวกูย อาทิ- ประเพณีแซนเหลียน คือ การเซ่นไหว้ลานนวดข้าว(แซนเหลียน) เพื่อบอกกล่าวแก่พระแม่ธรณี พระแม่โพสพ เทวดาอารักษ์ ผีไร่ผีนา ให้ทราบและขอพรเพื่อความเป็นศ